W artykule omówiono podstawowe pomyłki, które można popełnić podczas badania ultrasonograficznego powierzchownych węzłów chłonnych. Badanie to jest pierwszą metodą obrazową stosowaną w chorobach narządów powierzchownych, w tym węzłów chłonnych. Przyczyny błędów mogą być zależne i niezależne od lekarza badającego. Do tych pierwszych należy niewłaściwa interpretacja obrazu struktur anatomicznych, a do drugich m.in. podobieństwo obrazów ultrasonograficznych w różnych jednostkach chorobowych. Obraz węzła chłonnego, prawidłowego lub nieprawidłowego, mogą imitować struktury anatomiczne, np. widoczna odcinkowo i uciśnięta żyła. Węzły chłonne w chłoniakach mogą mieć obraz nie do odróżnienia od węzłów odczynowych, również z zastosowaniem opcji dopplerowskich, a także morfologicznie trudny do odróżnienia od przerzutowych. Przerzutowe węzły chłonne mogą imitować np. zmienione guzowato, odszczepione pooperacyjnie fragmenty tarczycy, torbiel boczna szyi, chemodektoma (guz kłębka szyjnego), nerwiak. Węzły chłonne w chorobach ziarniniakowych, np. gruźlicy czy sarkoidozie, mogą mieć bardzo zbliżony obraz do typowych węzłów chłonnych przerzutowych lub chłoniaków. Obszary bezechowe bądź hipoechogeniczne w węźle chłonnym mogą reprezentować martwicę albo wylewy krwawe w przerzutach, ale również ropowicę w zapalnych węzłach chłonnych. Węzły chłonne w chłoniakach, węzły chłonne przerzutowe i odczynowe mogą przyjmować klasyczne cechy torbieli prostej. Podczas badania zawsze należy brać pod uwagę całość obrazu ultrasonograficznego i wszystkie kryteria oceny węzła chłonnego łącznie. Najbezpieczniejszym sposobem postępowania jest kierowanie pacjentów, u których wykryto nieprawidłowe węzły chłonne, na biopsję aspiracyjną cienkoigłową celowaną, monitorowaną ultrasonograficznie, a w dalszej kolejności, w przypadku podejrzenia chłoniaka, sugerowanie pobrania węzła chłonnego w całości do badania histopatologicznego.